I like boring things. |
Middlemarch by George Eliot
Though Middlemarch took me a month and a half to read because of time-consuming school &c. I never lost touch with the story. Every time I opened the book I felt as if I was revisiting old neighbours or dropping by life-long friends. Middlemarch tells the story of an almost entire village, dealing with a myriad of daily issues yet it never got confusing due to the wonderfully clear language by George Elliot. Not only did it deal with amazing story-lines but it also gave intelligent commentary on broad issues varying from the state of medical science to married life all while following the historical and political changes in England during 1830-32. In short, the more words I’m writing, the more I feel as if I’m doing injustice to this book. It’s so vast. Virginia Woolf was quoted as saying “one of the few English novels written for grown-up people” and she couldn’t be more right. From the commentary till the story-lines till the perfectly amazing language used, it’s continually beautiful, entertaining and insightful and holds everything and more a good book needs.
Some bits I loved:
… to me it is one of the most odious things in a girl’s life, that there must always be some supposition of falling in love coming between her an dany man who is kind to her, and to whom she is grateful.
‘…To be a poet is to have a soul so quick to discern, that no shade of quality escapes it, and so quick to feel, that discernment is but a hand playing with finely ordered variety on the chords of emotion – a soul in which knowledge passes instantaneously into feeling, and feeling flashes back as a new organ of knowledge. One may have that condition by fits only.’
‘But you leave out the poems,’ said Dorothea. ‘I think they are wanted to complete the poet. I understand what you mean about knowledge passing into feeling, for that seems to be just what I experience. But I am sure I could never produce a poem.’
‘You are poem – and that is to be the best part of a poet – what makes up the poet consciousness in his best moods,’ said Will, showing such originality as we all share with the morning and the spring-time and other endless renewals.
Hersenschimmen door J. Bernlef
Het is nu al een tijd geleden dat ik Hersenschimmen heb gelezen maar, ik zeg het nog eens, ik wil de boeken die ik gelezen heb echt bijhouden. Het is namelijk vrij deprimerend om te realiseren wanneer ik geconfronteerd word met een boek dat me oorspronkelijk enorm enthousiast had gemaakt maar ik helemaal niet meer herinner waar mijn liefde ervoor vandaan kwam in de eerste plaats. Haha :D
Ik herinner me dat er werd gepraat over Hersenschimmen tijdens een klas Nederlands in een ver, ver verleden en ik meteen mijn oren heb opengesperd. Mentaal had ik het meteen op mijn boekenlijst gezet maar het was pas dit jaar dat ik eraan herinnerd werd in een tweedehands boekenwinkel. Het boek trok me aan door de experimentele structuur; de protagonist, Maarten Klein, is dementerende en aan de hand van het taalgebruik en de opbouw word dit merendeel duidelijk. Ik verwachtte me aan een interessant taalspel en dit kreeg ik ook maar wat ik niet verwachtte was het gevoelige taalgebruik. Aan de hand van dagelijkse gebeurtenissen, losse gedachten gemengd met oude herinneringen en treffend woordgebruik wrikt J. Bernlef met gemak gevoelens los. Ik was er niet ondersteboven van maar ik heb misschien, of misschien niet, mijn boek vaag nat gemaakt door kleine tranen. Ik vond het een memorabel talenspel maar misschien iets te droog om het in mijn boekenhart te sluiten. Toch heb ik een par passages die ik mooi vond:
“De opwinding om het onbekende heeft plaats gemaakt voor herkenning, het herkennen van Vera zoals ze is, zoals ik haar in de loop van de jaren heb zien worden. Bij de meeste vrouwen van haar leeftijd valt het jonge meisje dat ze toch eens geweest moeten zijn met geen mogelijkheid te reconstrueren. Ze zien eruit alsof ze altijd zo geweest zijn. Maar in Vera zijn trekken en gebaren van het jonge meisje bewaard gebleven. Als een soort onderschildering/ De roekelosze snelheid waarmee ze nog steeds gaat zitten, het uitgelaten gewuif wanneer ze ergens een bekende ziet, de van balletles overgehouden naar buiten draaiende voeten, de rechte hals, ondaks de rimpels nog even trots en nieuwsgierig ronddraaiend als die van een struisvogel.”
Een mooie beschrijven en roerende observatie net voor de langzame aftakeling van Maarten Klein.
“Ze sneed een brood. Ik zag dat. Plak voor plak. Een bruin brood was het. Dat was alles. Zulke dingen bedoel ik. Een ander ziet niets dan een huis, maar alles bevindt zich daar; alle geuren, alle woorden van mijn leven. Maar nu is het mis. Iedere dag verdwijnt er wel iets, iedere dag wel iets. Overal lekt het.”
Vooral hou ik van Bernlef’s taalgebruik om de korte, krachtige en simpele zinnen, het dagelijks leven beschrijvend, die uiteindelijk worden afgewisseld met een lichte sentimentaliteit waarin de protagonist zijn lot betreurt. Een hoge goedkope sentimentaliteit zit alleszins niet in dit boek; alle kracht zit opgebold met een paar mooie beschrijvingen en treffende woorden.
To The Lighthouse by Virginia Woolf
I’ve promised myself to record all the books I’ve read and my thoughts on it on this blog but unsurprisingly I’m failing. Luckily, it’s not too late to catch up! I’ve only read two books of fiction since my last record so here I am. It’s been a while since I’ve finished To The Lighthouse but it’s still pretty fresh in my mind, as expected with a book of one of my favourite writers. This is a half re-read to be honest. When I first started reading this almost three years ago I’d been on a bout of pretty heavy insomnia and was unable to focus properly. Let alone the fact that I took it with me on a three-day music festival. I thought it very boring, possibly due to the fact that I was only able to focus on one paragraph at a time. I’m so glad that I picked it up again now because this time round I found it gorgeous.
I’m honestly always completely in awe of Virginia Woolf’s stream of consciousness and how she’s able to convey a myriad of emotions with a couple of complicated soliloquies. Being able to read the sometimes simple, sometimes dramatic but always highly personal thoughts is not only interesting in a purely theoretic literary sense but also fascinating for the inherent voyeurism in people. This time round I’ve come to the conclusion that To The Lighthouse is possibly the most successful stream of consciousness novel by Mrs Woolf aside from The Waves. I personally still prefer latter because the coming of age theme and the even more experimental nature. Still, To The Lighthouse is breathtakingly gorgeous and it has the most touching sense of familial life interlaced with themes of childhood I’ve ever read. Virginia Woolf loosely based this novel on childhood memories and that’s very much tangible as well in the language and themes described.
Here’s an excerpt I really loved:
“So loveliness reigned and stillness, and together made the shape of loveliness itself, a form from which life had parted; solitary like a pool at evening far distant, seen from a train window, vanishing so quickly that the pool, pale in the evening, is scarcely robbed of its solitude, though once seen. Loveliness and stillness clasped hands in the bedroom, and among the shrouded jugs and sheeted chairs even the prying of the wind, and the soft nose of the clammy sea airs, rubbing, snuffling, iterating, and reiterating their questions – ‘Will you fade? Will you perish?’ – scarcely disturbed the peace, the indifference, the air of pure inegrity, as if the question they asked scarcely needed that they should answer: we remain.”
(To The Lighthouse cover design by Vanessa Bell)