I like boring things.
Karawane
Total pandemonium. The people around us are shouting, laughing, and gesticulating. Our replies are sighs of love, volleys of hiccups, poems, moos, and miaowing of medieval Bruitists. Tzara is wiggling his behind like the belly of an Oriental dancer. Janco is playing an invisible violin and bowing and scraping. Madam Hennings, with a Madonna face, is doing the splits. Huelsenbeck is banging away nonstop on the great drum, with Ball accompanying him on the piano pale as a chalky ghost. We were given the honorary title of Nihilists.
Hans Arp on the first period of Dadaïsm
Herfst door J. Slauerhoff
Ranken neigen en hun bloesems, welkend,
Siddren terug voor het doodstil meer.
Er drijven tinten, huivringwekkend
Teer.
Pijnboomen die ten oever reiken
Staren ontzet naar hun zichtbare schim,
Die hang in ‘t water, niet meer wil wijken
Met een rimpeling naar de kim.
Vijanden deinsden, wij weten niet meer
Aan welke waapnen den moed te wijden.
Het leven moet op ‘t eiland in ‘t meer
Peinzen of zeilend er over glijden.
Zullen wij nimmermeer omhelzen?
Onze huiden huivrend dons
Vergeten sluimeren in zware pelzen,
Winter in ‘t woud, eeuwig herfst in ons?
Lady Lazarus by Sylvia Plath
I adore Sylvia reciting her poems because they’re so heartfelt. At a certain time in this recording her voice cracks and it kind of breaks my heart every time I hear it.